Αιμορροϊδοπάθεια

Οι αιμορροΐδες είναι μια πολύ διαδεδομένη πάθηση καθώς περισσότεροι από το 50% του πληθυσμού υποφέρουν από τις επώδυνες συνέπειές τους: φαγούρα, τσούξιμο, πόνο, βλέννες, αιμορραγία, κ.λ.π.). Ετυμολογικά ο όρος αιμορροΐδες προέρχεται από την περιγραφή του σημαντικότερου συμπτώματος της νόσου που είναι η ροή αίματος.

Οι αιμορροΐδες έχουν μορφή σάκων και η ύπαρξή τους συμβάλλει στην προστασία του πρωκτικού σωλήνα και στον έλεγχο των κενώσεων. Η αιμορροϊδοπάθεια προκαλείται από τη συμφόρηση των αιμορροϊδικών αγγείων, η οποία οδηγεί στη διόγκωση των αιμορροϊδικών όζων και σε συνοδό πρόπτωση του βλεννογόνου. Δυστυχώς πρόκειται για παθολογία χωρίς ξεκάθαρη παθογένεση. Στους επιβαρυντικούς παράγοντες περιλαμβάνονται η δυσκοιλιότητα, η κληρονομικότητα, ο τρόπος ζωής (διατροφή, καθιστική ζωή, κ.ά.). Η αιμορροϊδοπάθεια ενδέχεται να αφορά το εσωτερικό ή το εξωτερικό πλέγμα ή και τα δύο.

Σε αρχικά στάδια η αιμορροϊδοπάθεια είναι ασυμπτωματική ή εμφανίζεται με συμπτωματολογία ασαφή που συχνά παραμελείται από τον ίδιο τον ασθενή. Σε περίπτωση εμφάνισης ουσιωδών κλινικών συμπτωμάτων της νόσου (π.χ. αιμορραγία, έκκριση βλέννας κ.λπ.) ο ασθενής θα πρέπει να εξεταστεί από ειδικό ιατρό χειρουργό ή γαστρεντερολόγο ο οποίος και θα θέσει τη διαφορική διάγνωση μεταξύ αιμορροϊδοπάθειας και λοιπών νοσημάτων με παρόμοια συμπτωματολογία (νεοπλάσματα, ιδιοπαθή φλεγμονώδη νοσήματα του εντέρου κ.λπ.).

Σύμφωνα με τη μορφολογία τους οι αιμορροΐδες διακρίνονται στις ακόλουθες κατηγορίες:

  • Πρώτου βαθμού: όταν οι αιμορροϊδικοί όζοι δεν προβάλλουν
  • Δευτέρου βαθμού: όταν οι όζοι προπίπτουν έξω από τον πρωκτικό σωλήνα κατά την κένωση και ανατάσσονται αυτόματα κατόπιν
  • Τρίτου βαθμού: όταν υπάρχει πρόπτωση των αιμορροϊδικών όζων κατά την κένωση χωρίς να ανατάσσονται αυτομάτως αλλά απαιτούν χειρισμό
  • Τετάρτου βαθμού: όταν οι αιμορροϊδικοί όζοι προπίπτουν μονίμως, δεν ανατάσσονται, προξενούν πόνο και παρουσιάζουν έντονο ερεθισμό και ενίοτε επιπλοκές όπως περίσφιξη ή ρήξη

Κατά καιρούς και ανάλογα με την περίπτωση έχουν εφαρμοστεί διάφορες θεραπείες για την αιμορροϊδοπάθεια (σφιγκτηροτομή, αιμορροϊδεκτομή, διαστολή, δακτύλιοι, κ.α.) που παρά τη συνεισφορά τους στην αντιμετώπιση της νόσου, συνοδεύονται από σημαντικά προβλήματα (αιματηρές μέθοδοι, πόνος, υποτροπές, κ.α.).