Φλεβικά, Διαβητικά, Αρτηριακά Έλκη

Κάθε πληγή που δεν εμφανίζει βελτίωση εντός τεσσάρων εβδομάδων ή δεν επουλώνεται πλήρως εντός οκτώ εβδομάδων θεωρείται χρόνιο, μη-επουλωνόμενο τραύμα. Ασθενείς άνω των 65 ετών και άτομα με φλεβική ανεπάρκεια και διαβήτη είναι οι πιο συνήθεις πάσχοντες από χρόνια τραύματα (έλκη). Οι πιο κοινά είδη ελκών είναι:

Τα διαβητικά έλκη εμφανίζονται περίπου στο 25% των διαβητικών και το 70% από αυτούς υποφέρει από υποτροπιάζων τραύμα εντός 5 ετών. Αν αφεθούν χωρίς θεραπεία ενδέχεται να οδηγήσουν στον ακρωτηριασμό: εκτιμάται πως κάθε 30 δευτερόλεπτα ανά τον κόσμο, ένα κάτω άκρο ακρωτηριάζεται εξαιτίας ενός διαβητικού τραύματος.Τα έλκη δημιουργούνται ένα συνδυασμό παραγόντων, όπως η έλλειψη αίσθησης στο πόδι, η κακή κυκλοφορία, οι παραμορφώσεις του άκρου ποδός, ο ερεθισμός (από πίεση ή τριβή) και οι τραυματισμοί καθώς και η διάρκεια του διαβήτη.

Τα αρτηριακά έλκη προκαλούνται από την αρτηριακή ανεπάρκεια και εμφανίζονται σε ασθενείς με αρτηριακές κυκλοφορικές διαταραχές όπως η υπέρταση, ο διαβήτης και η αρτηριοσκλήρωση. Τα αρτηριακά έλκη είναι μικρά, κανονικού σχήματος και βαθιά και συνήθως εμφανίζονται στις άκρες των δακτύλων, στις φτέρνες ή στο πλευρικό μέρος των ποδιών καλυμμένα με εσχάρα.

Τα φλεβικά έλκη είναι αποτέλεσμα της κακής λειτουργίας των φλεβικών βαλβίδων (φλεβικής ανεπάρκειας). Η συγκέντρωση του αίματος που λιμνάζει στις φλέβες και δεν μπορεί να επιστρέψει προς την καρδιά αυξάνει την ενδοφλεβική πίεση και οδηγεί στην διαρροή υγρού στους ιστούς. Τα φλεβικά έλκη είναι συνήθως επιφανειακά, ακανόνιστου σχήματος και εκροή πυώδους υγρού.

Επιλογές θεραπείας ελκών

Η δυνατότητα επούλωσης των ελκών εξαρτάται από την εξασφάλιση ικανής παροχής αίματος, κατάλληλες τεχνικές περιποίησης του τραύματος και ελέγχου των συνυπαρχόντων ιατρικών προβλημάτων. Στις θεραπευτικές επιλογές για τη θεραπεία των ελκών περιλαμβάνονται: η χρήση αντιβιοτικών και αντιβακτηριακών, ο χειρουργικός καθαρισμός (μηχανική αφαίρεση νεκρών, κατεστραμμένων, ή μολυσμένων ιστών ώστε να βελτιωθεί το δυναμικό επούλωσης του εναπομένοντος υγιούς ιστού), η αντιμετώπιση με εφαρμογή συνεχούς / τοπικής αρνητικής πίεσης, η οξυγόνωση, η υγρή επούλωση της πληγής, η περίδεση με επιδέσμους και γάζες, η απομάκρυνση της μηχανικής καταπόνησης (αποφόρτιση), η προσθήκη κυττάρων ή άλλων υλικών που εκκρίνουν ή αυξάνουν τα επίπεδα των παραγόντων επούλωσης, οι συσκευές πνευματικής (διαλείπουσας) συμπίεσης, η θεραπεία με υπεριώδη ακτινοβολία UVC, η θεραπεία με ακτινοβολία laser και η υπερβαρική Οξυγονοθεραπεία (ΥΒΟ).